Het is dinsdag avond 23.00 uur,de telefoon gaat Henri belde en vroeg hoe het aan deze kant was en ik zeg prima.Hij zei ik moet je even vertellen dat oma een zware beroerte heeft gehad.Ik zeg welke oma "mijn moeder?",ja zei hij Nou je kan je voorstellen dat ik me kapot schrok.Net mijn vader overleden en nu dit weer en woon ook niet dichtbij het is zo'n 163 km rijden.Stian heeft het ziekenhuis gebeld ,maar hun was niets bekend over mijn moeder.Dus werd Stian doorverbonden met de spoedeisende hulp.Het bleek dat ze net binnen was gebracht en dat er nog maar weinig verteld kon worden over haar toestand.Stian heeft gevraagd of hij een familielid aan de telefoon kon krijgen.Rita nam de telefoon aan en die vertelde dat ze er ernstig aan toe was.De familie moest de beslissing nemen wat ze zouden doen als er gereanimeerd moest worden besloten is dat er verder niets gedaan zou worden omdat mijn moeder toch geen zin meer in het leven had.Meerdere malen had ze dit al aangegeven.De laatste tijd wilde ze niets of nauwelijks eten sliep alleen nog maar overdag.Als je haar belde was het alleen maar wartaal wat niet te verstaan was.Wie weet hoe ze zich gevoeld heeft voor haar beroerte en waren dit de voortekens.De komende 3 dagen zijn kritiek.

20 augustus 2003

Het gaat weer wat beter met haar ze heeft weer praatjes.

Alleen is de kracht van haar rechterkant verminderd,het slikvermogen is verminderd.Er is een scan gemaakt maar er was van de beroerte nog niets te zien dat kan pas over een paar dagen dan is er littekenweefsel zichtbaar. Er zijn longfoto's gemaakt,bloed afgenomen,en dus nu afwachten op de uitslag van deze onderzoeken.

21 augustus 2003

Eigenlijk had ik met haar afgesproken bij haar nieuwe huisje,maar ja dat gaat nu niet door.De kinderen (Stanley en Nathalja )zijn bij oma op bezoek gegaan in het ziekenhuis.Ze vonden oma er goed uit zien en oma was blij hun te zien.Oma is wel mager geworden waren ze met elkaar eens.Ik hoorde van mijn nichtje Nathalie dat het slikken weer beter gaat en dat de vloeistof dikker is wat ze kan doorslikken en drinken gaat ook beter.Ze is goed bij slaapt niet zo veel.

22 augustus 2003

Vanmiddag kreeg ik telefoon van mijn zus Hennie ze vertelde dat het niet zo goed ging met mama.

Ze slaapt heel veel en ze hebben ontdekt dat haar bloedsuiker niet goed is.Ze hebben haar direct aan de glucosepomp gelegd.De uitslagen van de onderzoeken kunnen we krijgen door een afspraak te maken met haar behandelende arts.

23 augustus 2003

Vandaag had ze weer een redelijk goede dag de artsen hadden ook verteld dat het ziektebeeld wisselend is de ene dag is beter dan de andere dag.Ze had vanmiddag pap mogen eten en misschien dat ze s'avonds gewoon warm eten mocht hebben dat was nog niet zeker.Haar linkerkant van het lichaam blijkt niet zo goed te functioneren.Ze hebben haar vandaag van de strokekamer gehaald wat ze haar ook hadden verteld alleen was ze in die tussentijd in slaap gevallen dus werd ze wakker op een andere kamer.Ze was erg kwaad daar over (wat denken ze wel niet had ze gezegd )Op een gegeven moment moest ze naar het toilet maar ze hadden haar een kwartier laten liggen dus kon ze het niet meer ophouden en had ze het in bed gedaan.De verpleegster die kwam was boos geweest daarover.Mijn moeder was erg kwaad op haar en heeft ook gezegd dat ze er absoluut niet mee eens was dat ze haar daar zo hadden laten liggen.

Ze schijnt zo tekeer zijn gegaan dat de verpleging huilend de kamer heeft verlaten.Maandag maakt Rita een afspraak met de behandelende arts om de uitslagen van het onderzoek op te vragen.Omdat Rita het eerste contact persoon is voor het ziekenhuis kan ook alleen zei die afspraak maken.Dus het is even afwachten.

24 augustus 2003

Vandaag heeft ze weer een slechte dag,haar bloeddruk was te hoog 200 bovendruk,80 onderdruk ze had verhoging,erg benauwd de zuurstof toediening staat op 3.Per dag krijgt ze 1 liter vocht toegediend.Eten en drinken kan ze niet zelf ze word gevoerd.(alleen vloeibaar voedsel)elke dag krijgt ze een injectie om het vocht te kunnen laten afdrijven.Ze moest met de plastabletten stoppen omdat haar nieren niet goed meer werken.Door het stoppen met de plastabletten neemt het vocht achter de longen toe en vandaar haar benauwdheid.Ze is ook nog steeds erg in de war.

25 augustus 2003

Vanmiddag met mijn zus Hennie gebeld zij vertelde dat het niet best gaat met haar.De benauwdheid heeft toegenomen en de zuurstoftoediening staat nu op 4.Het eten en drinken gaat erg moeizaam ze moet wel 3-4 keer slikken voor 1 slok drinken.Omdat ze zo in de war is heeft ze waanbeelden zo dacht ze vannacht dat het ziekenhuispersoneel een voorstelling hadden gegeven.Morgen om 16.00 uur hebben Rita en Hennie een afspraak met de arts die moeder behandeld.Ze krijgen dan alle uitslagen van de onderzoeken.Ik heb rond 21.00 uur telefoon gekregen van mijn zwager Evert die vertelde dat de toestand nog onveranderd is.

26 augustus 2003

Het was half 9 toen de telefoon ging en Rita belde met de mededeling dat ze vannacht telefoon

hadden gehad om 2 uur dat ze in het ziekenhuis moesten komen.Rita,Hennie en Wim waren

er.De rest van de familie hoefde niet gewaarschuwd te worden.Het ziekenhuis had gebeld omdat

ze het zo erg benauwd had.De ademhaling was erg onregelmatig.De nieren beginnen

wel weer wat beter te werken ze heeft nu vanaf zondag 1 liter urine via de catheter uitgeplast.

Ze is nu niet meer aanspreekbaar maar reageert nog wel op pijnprikkels.Ze ligt op een kamer apart.

9.10 uur

Heb Hennie gebeld die vertelde dat Nathalie bij haar oma was wezen kijken vanmorgen.

Zij werkt namelijk daar in het ziekenhuis,maar ze was nog niet wakker te krijgen.Hennie,Wim en Rita

zijn nu naar het ziekenhuis.

10.00 uur

Ik belde het ziekenhuis met de vraag of wij naar Zutphen moesten komen omdat wij toch nog een behoorlijke rit moeten afleggen.Ze zei je moeder is weer wakker en heeft gegeten het nevelapparaat heeft zijn werk gedaan.Ze heeft ook weer wat te vertellen als je bij haar bent.Dat is in ieder geval weer een opluchting,maar zei ze hou er wel rekening mee dat de toestand nog steeds kritiek is.Het is een vrouwtje van alle dag deelde ze mee.

16.30 uur

Ze hebben het gesprek gehad met de behandeld arts die deelde mee het volgende mee:

Toen ze dinsdag binnen was gebracht bleek ze dus een beroerte te hebben gehad (een bloedprop)

Haar benauwdheid is onverklaarbaar voor de arts omdat ze medicatie krijgt voor de benauwdheid en de vochtophopingen.De arts vertelde dat als ze weer zo'n nacht heeft als afgelopen nacht dan gaan ze tijdens die benauwdheids aanvallen bloed afnemen om te kijken of dat wat uitwijst.We moesten er rekening mee houden dat ze er ook in kan blijven en sterft maar ook

kan ze nog weer zo opknappen dat ze weer naar het tehuis kan.

30 augustus 2003

Nu een verslag van een paar dagen door gebrek aan tijd.

Donderdag zijn we naar Zutphen geweest,Stanley en Nathalja zijn bij oma op bezoek geweest

Ze waren erg emotioneel omdat oma het heel erg benauwd had en het niet goed met haar ging.

Nathalja had nog twee knuffels voor oma meegenomen zodat ze die bij haar in bed kon leggen.

Ik heb haar jammer genoeg niet kunnen zien.Jessica en Henry hebben voor mij foto's van haar

gemaakt.Ze wilde er wel goed opstaan dus is ze eerst goed gaan zitten anders leek het nergens op

had ze gezegd.

 Ze wilde wel een beetje rechtop zitten anders zag ze er niet uit zei ze.

Ik had me op het ergste voorbereid,maar ik ben niet erg geschrokken vind het wel heel naar om haar zo te zien met de mond open omdat ze het zo benauwd heeft.

Ze had nog gevraagd aan de kinderen wat ik van de foto's vond.Ik hoop haar snel nog even te zien.

31 augustus 2003

Hennie had voor me geregeld dat ik bij mama op bezoek kon.Zondag ben ik bij haar op bezoek geweest ze mocht met bed naar de spoedeisende hulp omdat ik dus het ziekenhuis niet in durf.Dit was de eerste keer dat ik haar in al die tijd gezien heb.Ze heeft de hele tijd aan 1 stuk door gepraat ook al is ze nauwelijks te verstaan.

Ik zei tegen haar,het kletsen gaat je nog goed af he,Ja zegt ze mijn moeder zei altijd gebruik je mond goed en dat doe ik ook,want als die het niet meer doet zei ze ben ik dood.Ze hield ook vol dat ze Stanley op de trap had zien staan terwijl hij thuis was gebleven.

Dus ik zei tegen haar mam Stanley is thuis,maar dat geloofde ze absoluut niet want ze had hem gezien.Dus we hebben haar maar gelijk gegeven want ze keek erg boos.Nathalja was wel meegegaan wat ze erg fijn vond.Hennie en Wim waren er ook bij.

Ze spreekt twee woorden dan moet ze eerst weer adem halen omdat ze het zo benauwd heeft.

Door het infuus had ze de handen blauw die liet ze nog even zien maar die moesten snel weer onder de deken want ze had het erg koud terwijl ze 2 dekens op had.

Ze vroeg aan ons of we al koffie hadden gehad in het ziekenhuis,maar dat krijg je daar niet dat gebeurt ook niet als je normaal op bezoek komt zei Hennie nog tegen haar,maar daar was ze het niet mee eens hahahhahaha ze zou de verpleging wel zeggen dat ze het een schande vond.Ze was erg moe en viel na een half uur ook telkens in slaap dus ik zeg tegen haar:Mam ben je moe wil je weer naar boven.Nee zei ze want dan gaan jullie weer weg naar Budel.

Dat vond ik leuk om te horen natuurlijk maar naar een kwartier zijn we toch maar weggegaan want ze hield het echt niet meer vol.De verpleging kwam haar ophalen en ja hoor daar begon ze over de koffie.Ze zei: IK vind het geen stijl dat die mensen helemaal geen koffie hebben gehad en de verpleegster begon te lachen.Ze weet haar mondje wel te gebruiken.Ze werd van de zuurstof afgekoppeld en weer op een zuurstoffles aangesloten zodat ze weer vervoerd kon worden naar boven.Ik heb haar nog even geknuffeld,Stian en Nathalja ook

en hebben haar uitgezwaaid tot aan de liften,daardoor kreeg ik het erg moeilijk om haar zo weg zien te rijden.Zo ging het ook met mijn vader,dus alles komt weer boven.Buiten heb ik even flink staan huilen hoop haar snel weer te kunnen zien.We zijn nog even koffie gaan drinken bij Peter en Ellen en toen weer richting Budel vertrokken,omdat het cafe om 16.00 uur weer open moest.We waren net thuis toen ging de telefoon Hennie belde ze zei:Je zal het niet geloven kom net bij mama vandaan maar het infuus mocht eruit en ze

heeft zelf gedronken.Ze was zo blij geweest dat wij er waren geweest vertelde Hennie.

Het lijkt wel of het haar goed gedaan heeft zei Hennie.Hopen dat het ook zo blijft gaan.

1 September 2003

Het gaat nog steeds zo goed met haar ze had zelf groente gegeten ik weet alleen niet of

het gemalen was lijkt me wel want ze kan moeilijk slikken.De naald van het infuus hadden

ze er nu ook uitgehaald.Er komt ook steeds meer urine in de catheter dus de nieren werken

ook iets beter.De benauwdheid is nog steeds hetzelfde.De dokters weten ook niet wat ze

er nog aan kunnen doen.

3 September 2003

Overdag heb ik met Hennie gebeld om te vragen of ze kon regelen dat ik donderdag weer bij

 haar op bezoek kan,maar Hennie ging s'middags niet dus moest ik het met Rita overleggen.

Rita s'middags gebeld maar ze was het vergeten te vragen die heeft ook nog steeds zoveel

ellende met haar zelf.Hennie gebeld want die zou sávonds op bezoek gaan.

Maar het was weer helemaal mis met mam,ze lag helemaal plat en onder de dekens

was nauwelijks aanspreekbaar had tijdens het bezoekuur maar hooguit 4 woorden gezegd.

Ze had ook aangegeven dat ze zich niet lekker voelde.Donderdag op bezoek

 gaan bij de spoedeisende hulp was dus onverantwoord vond het verplegend personeel.

Als ze zondag er beter aan toe is gaan we dan weer naar Zutphen hebben we afgesproken.

4 september 2003

Ik heb Hennie gebeld die vertelde:Ze is weer wat opgeknapt het bleek dat ze haar

s'nachts een clisma hadden gegeven en dat had haar geholpen.Ze is ook weer meer aanspreekbaar.

De dokter had ook voor dit gewaarschuwd het gaat telkens op en af.Ellen had met Rita overlegd of het niet mogelijk was dat ik ook naar het ziekenhuis

 kon bellen omdat ik nu telkens moet afwachten tot hun op bezoek zijn geweest.Rita zou dit overleggen of dat mogelijk was omdat zei het eerste contact persoon is.Het is prima ik mag elke dag bellen met het ziekenhuis om te vragen hoe het met haar

gaat en als mam het aan kan krijg ik haar aan de telefoon.Dus dat word morgen bellen

 ben benieuwd of ze het zelf al weet.Rita vertelde ook nog dat ze de papieren had gekregen voor een verzorgingstehuis ze kunnen in het ziekenhuis niets meer voor haar doen.In de papieren staat als medische indicatie:Tia en chronisch hartfalen

uitbehandeld alle onderzoeken gehad.Rita had het ook aan mam verteld dat ze daar heen gaat.Gaf ze als antwoord alles is beter dan het s'Heerensteen(dat is het bejaardentehuis waar ze net een paar dagen zat).

5 September 2003

S'middags heb ik met de verpleging gebeld en gevraagd hoe het met mama is,

hun vertelde het volgende:Ze is vrij helder en heeft ook weer wat te vertellen,ze eet en drinkt weer.

De controle over haar lichaam is wel minder geworden.Ze had vanmorgen even in de stoel

gezeten(ze word dan met een lift uit bed gehaald).Ik heb de verpleging gevraagd of ze ooit

nog weer haar benen kan gebruiken,maar dat kan ze nooit meer,ze word ook nog steeds weer

gevoerd dat kan ze ook niet meer zelf.Haar benauwdheid komt door het

hartfalen omdat het lichaam telkens volloopt met vocht.Haar hart pompt niet meer voldoende.

Dat is ook de reden dat ze zo erg moe is.Na overleg met de verpleging mag ik zondag om 11.00 uur weer bij haar op bezoek.

6 september 2003

Om 14.00 uur met de verpleging gebeld die vertelde dat ze een benauwde nacht en ochtend heeft gehad.De arts heeft rechtstreeks in de hoofdslagader de bloedgassen gecontroleerd.dat had haar erg veel pijn gedaan had ze verteld aan Hennie wat ik later van haar hoorde.Ze had wel gegeten en gedronken en mag nu weer anderhalve liter vocht per dag hebben omdat ze geen infuus meer heeft.De verpleging vertelde dat het met het uur wisselt zo gaat het goed en zo gaat het heel erg slecht met haar.

16.00 uur

Hennie belde en vertelde dat het helemaal niet goed gaat met mam.Ze heeft er geen zin meer in had ze tegen Hennie verteld want zo hoeft het voor haar niet meer ze is liever dood had ze gezegd.Hennie zei tegen haar: En je wilt nog wel 122 jaar worden.Nee dat wilde ze niet meer ze wil dood zei ze.En wat moeten wij dan mam,zei Hennie jullie zijn allemaal groot en onder de pannen dus daar had zei geen zorgen over.Hennie had haar verteld dat ik morgen kwam,ze had gezegd ja die wil ik nog graag zien voor ik dood ga.WAT EEN VERSCHRIKKELIJK IDEE OM ER MORGEN HEEN TE GAAN.Maar ik kan me heel goed voorstellen dat ze zo niet verder wil ze mist pap heel erg en heeft zo ook geen leven.

7 september 2003

We zijn om Half negen vanuit Budel vertrokken,want om 11.00 uur hadden we afgesproken in het ziekenhuis.We waren om 10.15 uur in Zutphen hebben toen bij Peter en Ellen koffie gedronken en

zijn toen naar het ziekenhuis gegaan waar Hennie en Wim ons al stonden op te wachten bij de E.H.B.O.Hun zijn naar boven gegaan om mama op te halen.Stian,Ik en de kids hebben gewacht bij de E.H.B.O. tot ze haar hadden opgehaald.De verpleegster maakte het kamertje klaar waar ze haar met het bed neer konden zetten.Nathalja ging oma opwachten bij de lift.Stanley bleef bij ons wachten.Hennie en Wim kwamen met haar aanrijden moest toch schrikken dat ze in 1 week zo hard achteruit was gegaan.Een mager snoetje weinig haar wat zo ook nog eens achterover hadden gekamd.Toen ze op het kamertje stond hebben we haar allemaal begroet en geknuffeld.Ze is ontzettend benauwd.Woorden die ze zegt zijn

nauwelijks te verstaan je moet goed opletten wat ze verteld,maar de humor is nog steeds aanwezig bij haar.De verpleging had gevraagd of ze in een stoel wilde zitten dan kunt u lekker naar buiten kijken en genieten van de bomen.Nee had ze gezegd die bomen zie ik elke dag al en ik wil niet zitten.En de manier waarop ze het dan verteld heel truttig ze moet er zelf dan om lachen.Stanley vond ze een haas want die zag ze door het hele gebouw heen en nu was die bij haar op bezoek.Ze ziet hem overal zei ze tegen hem.Stanley speelde het spel mee en zei tegen haar ja maar ik ben snel oma en toen moest ze weer lachen.Ze vertelde aan me dat ze aan een broeder had verteld hoe het voelt als je stervende bent.Ik zei tegen haar ben je stervende dan,ja zei ze ik wel.Gisteren had ze steken in haar hart gehad en het voelde alsof ze een band om haar borst had.De verpleging had haar verteld dat haar hart steeds langzamer gaat kloppen,ze zei toen tegen mij ik dacht laat het hart er maar mee stoppen ben ik van alle ellende af.Dat was wel even slikken voor me als je moeder dat zo zegt.Ze had haar hand op een kussen liggen ik moest even voelen van haar hoe koud ze het had het leek wel een ijsklomp ik zei tegen haar kom je net uit de vriezer gewandeld of zo.Ze pakte mijn hand vast en we hebben een tijdje hand in hand gezeten ik kreeg gewoon kramp zo koud was ze.

We hebben een hele tijd zo gezeten hand in hand,en het deed me goed,want ik mis haar zo.

Telkens liet ze haar ogen dicht vallen en ineens begint ze raar te doen en begon te steunen en te kreunen,ik schrok me rot.Op haar billen heeft ze doorligplekken en daar heeft ze ontzettend veel pijn aan.Ik was zo bang dat ze dood zou gaan niet te geloven.We zijn bijna een uur bij haar geweest het was 11.50 uur en om 12.00 uur moet ze eten.Ze wilde niet dat we weg gingen want ze had geen zin om te eten,ik zei je moet toch eten mam en Hennie ook tegen haar je moet wel naar boven anders ben je vanmiddag helemaal op als er weer bezoek komt.Daar was ze het dan toch wel mee eens.We hebben haar allemaal gekust en de kids gingen mee naar boven om oma naar de kamer te brengen samen met Hennie en Wim.Ik en Stian hebben haar uitgezwaaid en ze bleef maar doei en ajuus roepen ik kan me dan niet goed houden maar wil haar mijn tranen niet laten zien.We zijn naar buiten gegaan en hebben daar op de rest gewacht tot ze weer van boven kwamen.We hebben nog even gekletst en zijn toen weer naar Peter en Ellen gegaan hebben nog even koffie gedronken en zijn tegen 13.00 uur weer naar Budel vertrokken.

16.00 uur

Heb met Hennie gebeld die vertelde dat het nog steeds goed gaat en dat ze een ijsje had gegeten die hun mee hadden genomen voor haar.Ze had een tijdje op de stoel gezeten.Ze was toen we weg gingen in zo'n diepe slaap gevallen dat ze niet eens gemerkt heeft dat er bloedgassen geprikt waren wat normaal erg pijnlijk is.Ze had haar eten niet opgegeten vertelde Hennie omdat ze haar weer yoghurt hebben gegeven en hoe vaak er al niet door gegeven is dat ze dat niet lust en elke keer willen ze het haar weer geven.Hennie had er weer wat van gezegd en toen waren ze met perenmoes terug gekomen en dat had ze wel gegeten.

19.00 uur

Ik heb gebeld met de afdeling waar ze ligt en die vertelde dat ze dus anderhalf uur op de stoel had gezeten.De verpleging doet dit omdat ze er achter zijn gekomen dat haar zuurstofgehalte in het bloed toeneemt als ze rechtop zit ook al is dit weer erg pijnlijk voor haar billen vertelde ze.

Ik had het met de verpleegster over het feit dat ze constant aangeeft niet meer te willen leven.Zij vertelde dat ze tegen hun nooit dat soort uitlatingen had gedaan en als ze het nog een paar dagen tegen ons zou zeggen wij dat moesten vertellen.Ik zei tegen de verpleging dit zegt ze nu al een aantal dagen tegen ons dat ze dood wil.Ze zei dat vind ik wel erg zielig ik ga er een aantekening van maken en kijken wat we daar aan kunnen doen.Ik had s'middags nog een gesprek met Rita en die vroeg aan mij wat ik ervan vond dat er nog een longarts en een cardioloog bij komen en dan waarschijnlijk weer onderzoeken willen doen.Rita en Hennie waren het met elkaar eens dat er niet meer met haar gebeuld word en dat ze het zelf ook niet meer wil.Bloedprikken vind ze niet erg maar verder wil ze niks meer.Ik heb gezegd dat ik het daar mee eens ben ook al hou ik haar natuurlijk het liefst zolang mogelijk bij me.Ze heeft zo geen leven meer ze kan nooit meer lopen,haar armen kan ze niet meer gebruiken,ze moet gevoerd worden en kan dan nauwelijks slikken.Haar benauwdheid is zeer ernstig omdat het hartfalen in zo'n ver gevorderd stadium is dat ze er toch niets meer aan kunnen doen.Onze lieve moeder zo te zien lijden dat doet erg veel pijn.De verpleging gaat in overleg met de artsen wat ze eventueel nog voor haar kunnen betekenen en aan de hand daarvan word gekeken of ze alle onderzoeken stop zetten.