|
Ze legt haar kind
te rusten
Ze legt haar kind
te rusten
maar niet voor
even
Leven ligt gestold
en wat galmt is
niet
meer haar,maat
koorgezang.
Ze wuift haar
dochter uit,
leeg,versplinterd,suf,gebroken.
Woorden vloeien
tranend binnen
doch ze geeft geen
kik
op een
schoudertrek na.
Tussen al de
beminden
wil ze haar kind
achterna,
is ze met één
snik
meegestorven.
(Ann Tronquo)
|