Verpleeghuis ,  Eén  Hoog

 Langzaam schuift ze open

de liftdeur op een hoog

Mijn oog weet feilloos waar je zit

''n vaste stek, 'n laatst bezit.

 Steeds vaker weet ik niet

of jij mij hoort,als ik je groet

en woorden die ik zeggen moet

verstillen voor ze hoorbaar zijn.

 Je kijkt me aan, maar kent me niet

't is of je een vreemde ziet,

die achteloos voorbij zal gaan.

Je mond beweegt,maar klank noch taal

onthullen mij dat triest verhaal

van onmacht, eenzaamheid en vrees

dat ik in je bange ogen lees.

 De krassen op je ziel,ik kan ze niet meer helen

Je schouders niet meer rechten.

je leven niet meer delen.

Wij beiden ,  al vóór de dood gescheiden.