Tot ziens mama

Een doffe,droge,felle pijn

omvat en wurgt mijn ganse denken:

mijn ziel en zinnen zijn zo leeg

ik kan geen aandacht schenken.

 

aan de helderwitte morgendauw

die als een sprei van fijn satijn

ligt uitgespreid:'t graf bedekkend.

De pijn dreunt als een droef refrein.

 

Waarom heb ik steeds vergeten

te zeggen dat ik van haar hield?

't Is nu te laat ; de kist gesloten.

Wat heeft mij jarenlang bezield?

 

De kist zakt langzaam in de aarde

en op 't zwartgerande lint

lees ik wat ik had moeten zeggen:

`Tot ziens mama,uw dierbaar kind`.

 

 

Schrijver:Onbekend