Als leven lijden word
 

Als leven lijden wordt en het lichaam een last
Dan groeit een verlangen naar eindelijke rust.
Stukje bij beetje neem je stilletjes afscheid,
alsof je steeds minder van 't leven lust.
Je draagt de dag als vanzelf tot zijn eind
maar zwaarder wordt het,keer op keer.
En als je eindelijk niet meer dragen kunt.
Dan op een dag,dan hoef je niet meer.
Het licht aan stokt,nu is het genoeg geweest
Maar liefde voor het leven houdt je nog even vast.
Als de laatste woorden zijn uitgesproken
Verlaat je het gehavende lijf dat niet meer past.
Gedenk haar,die niet sprak over enig pijn.
Lichamelijk of geestelijk,het is om het even.
Zij vroeg om uw waarachtig aanwezig zijn.
Gezelschap hebt u haar gegeven.
En haar gift aan u is de herinnering
Aan haar,die zichzelf niet telde
Die voor een ander iets te zijn
Zich tot een levensopdracht stelde
Hoe vreemd werkt het leven soms
Zich weg te cijferen doet ons niet verdwijnen
Het doet onze aanwezigheid op aarde
Nog meer aanwezig en groter schijnen.
 
(Emmy Davinds)