Als leven lijden word
Als leven lijden wordt en
het lichaam een last
Dan groeit een verlangen
naar eindelijke rust.
Stukje bij beetje neem je
stilletjes afscheid,
alsof je steeds minder van
't leven lust.
Je draagt de dag als
vanzelf tot zijn eind
maar zwaarder wordt
het,keer op keer.
En als je eindelijk niet
meer dragen kunt.
Dan op een dag,dan hoef je
niet meer.
Het licht aan stokt,nu is het
genoeg geweest
Maar liefde voor het leven
houdt je nog even vast.
Als de laatste woorden zijn
uitgesproken
Verlaat je het gehavende
lijf dat niet meer past.
Gedenk haar,die niet sprak
over enig pijn.
Lichamelijk of
geestelijk,het is om het even.
Zij vroeg om uw waarachtig
aanwezig zijn.
Gezelschap hebt u haar
gegeven.
En haar gift aan u is de
herinnering
Aan haar,die zichzelf niet
telde
Die voor een ander iets te
zijn
Zich tot een levensopdracht
stelde
Hoe vreemd werkt het leven
soms
Zich weg te cijferen doet
ons niet verdwijnen
Het doet onze aanwezigheid
op aarde
Nog meer aanwezig en groter
schijnen.
(Emmy Davinds)
