Moeder

Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is,
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis.
Een vertrouwelijk gesprek,
soms een standje hier en daar.
Ja, mijn moeder wist echt alles,
was je hier nog  maar.
Uit je lijden nu verlost,
je grootste strijd gestreden.
Heel veel pijn heb je doorstaan,
die pijn behoort nu tot het verleden.
Ik heb,gekrijst,gesmeten
toen ik hoorde dat je was overleden,
met tranen in mijn ogen.

Mijn handen nog een keer door je haar.
Ik heb je een laatste kus gegeven,
zonder pijn lig je nu daar.
Missen zal ik je elke dag
je kunt nu niet meer bij ons zijn,
toch liet ik je met liefde sterven,
voor een nieuw leven zonder pijn.
Ik zie je terug in mijn gedachten,
met een lach op je gezicht.
Je bent verlost van al het kwade
en weer herenigd met pa wat je zo graag wilde.

Je vader blijft je vader zo eigen en vertrouwd.

Je wilt hem niet graag missen omdat je van hem houdt.

Je gaf ons liefde,warmte en wijsheid mee,maar toch

kwam de dag dat we je moesten laten gaan.

Je verstand zegt dat het goed is,maar in je ogen blinkt een traan.

Het verdriet was er al voor het einde omdat jij pap zo moest lijden.

Je hebt het als een moedig mens gedaan.

Wie weet wat jij hebt moeten doorstaan.

Je lichaam was zo smal geworden dat ik er al je pijn uit las.

’t Is als bij bloemen die verdorden ’n schaduw van wat jij eens was.

De dood heeft alles weggenomen.

En toch telkens weer zullen wij je tegenkomen.

Zeg nooit het is voorbij,slechts je lichaam is van ons afgenomen.

Niet wat je was en ook niet wat je zei.

Wanneer ik aan je denk voel ik een groot gemis.

Maar naast gemis is er diepe vrede.

Je hebt zo moeizaam en zo lang gestreden.

Ik ben dankbaar dat deze lijdensweg voor jou ten einde is.