Je hebt kindjes om op te voeden, en kindjes om te verwennen

Jij was die laatste, dat zal ik maar bekennen

Een fietsje, je eerste boekentas, samen ravotten in het gras

Het was waar ik naar groeide,terwijl jij in mama’s buikje bloeide 

Maar moeder natuur heeft ons doen beseffen, dat je het ook verkeerd kan treffen

Dat het goed mis kan gaan, en dat mijn wereld niet lang stil blijft staan.

Nu zit je in mijn hart, in dat plaatsje heel apart.

Waarvan niemand de sleutel heeft, en kan zien wat je daar beleeft

Rust nu maar kleine schavuit, je hebt dapper gestreden.

En heel misschien wat pijn geleden

Vanaf nu hoor ik in de wind, het stemmetje van mijn petekind

 

Uw pepe

(Ronny)